تفاوت دستکش لاتکس، وینیل و نیتریل

کدام دستکش برای چه کاربردی مناسب است و در سفارش عمده چه نسبتی اقتصادی‌تر است.

سه جنس رایج

دستکش‌های پزشکی عمدتاً از سه جنس تولید می‌شوند: لاتکس، وینیل و نیتریل. هر سه نقش محافظتی دارند اما از نظر حس لامسه، مقاومت شیمیایی، احتمال ایجاد حساسیت و قیمت با یکدیگر تفاوت دارند.

لاتکس

لاتکس از شیره درخت طبیعی به دست می‌آید و بیشترین انعطاف‌پذیری و حس لامسه را دارد. برای پروسیجرهایی که دقت انگشتان اهمیت دارد گزینه نخست است. مهم‌ترین محدودیت آن حساسیت به پروتئین لاتکس است که در بخشی از کادر درمان و بیماران دیده می‌شود.

وینیل

وینیل فاقد لاتکس است و به همین دلیل احتمال ایجاد حساسیت با آن بسیار کم است. کشسانی کمتری دارد و برای معاینات کوتاه، کارهای بهداشتی و مواردی که تعویض مکرر لازم است اقتصادی‌ترین گزینه محسوب می‌شود.

نیتریل

نیتریل مصنوعی است، مقاومت شیمیایی و پارگی بالایی دارد و فاقد لاتکس است. برای کار با مواد شیمیایی، آزمایشگاه و پروسیجرهای طولانی مناسب است و معمولاً گران‌تر از دو نوع دیگر عرضه می‌شود.

استریل یا غیراستریل

این تفاوت مستقل از جنس است. دستکش جراحی استریل تکی و در بسته‌بندی مخصوص عرضه می‌شود و برای اتاق عمل و پروسیجرهای تهاجمی الزامی است. دستکش معاینه در بسته‌های صد عددی تولید می‌شود و برای استفاده روزمره کاربرد دارد. در سفارش عمده، تعیین درست نسبت این دو تأثیر مستقیمی بر هزینه مصرفی سالانه مرکز درمانی دارد.